κι αυτος ο ηλιος ο πυκνος,ο φωτεινος
κοχλαζει στις φλεβες μου και τις απλωνει
τελειωνουν αυτες οι μερες
να δουμε τι θα βγει απ' τους καπνους μας
τι εχει μεινει πια να περπατησουμε
τι εχει μεινει πια να πουμε

υπαρχεις μεσα μου οτι κι αν κανεις
ακομα σε νιωθω αναμεσα στα κοκκαλα μου
κι οσος καιρος κι αν περασει
ποτε ποτε ποτε δε θα ξεκλειδωθεις απο εκει μεσα

οταν ξημερωνει
στο ευχομαι να μη μπορεις να σκεφτεις τιποτε αλλο
αν μπορουσα να σε μισησω,τωρα ειναι καταλληλη στιγμη
δεν εισαι τιποτα

always coming back home to you

"Do you like to hurt?"
"I do! I do!"
"Then hurt me."

αυτο ειμαι.

μια απ αυτες τις μερες
παρε πισω οτι μου εδωσες
ειναι ομορφα και πονανε
σκιζουν την ψυχη μου
σ αγαπω κι ας μην μ αγαπας
δε σ αγαπαω πια για σενα
σ'αγαπαω εγωιστικα,μονο για μενα
ειμαστε οτι αγαπαμε
κι εγω θελω να μαι εσυ

hell is around the corner

στα ειπα ολα χωρις καν να σε κοιταζω
χωρις να πω ουτε μια λεξη
και τωρα ξερεις
και εισαι ησυχος
την αγκαλιαζεις τα βραδια
της λες πως την αγαπας
της χαιδευεις τα μαλλια
αν ετσι αργοπεθαινει ο ανθρωπος
τοτε φετος,ειμαι νεκρη

στη μοναξια μου να εισαι μονος

κι ειναι κριμα
που μειναμε κι οι δυο μας πιο μονοι απο ποτε
τοσο μεγαλη η πολη
ομως βρεθηκαμε
κι εμοιαζαν οι δρομοι σαν να γεννηθηκαν για να τους περπατησουμε εμεις
οι γραμμες του πεζοδρομιου σχηματιζαν την αγαπη μας
εσβησες ολο μου το παρελθον,
πριν απο εσενα,δε θυμαμαι τιποτα ομορφο..

ποτε μου δεν ζητουσα εξαρτησεις
και τωρα ειναι το μονο που ψαχνω

τοσα βραδια να μην μπορω να κοιμηθω χωρις τσιγαρο και αλκοολ
και αν δεν εισαι εσυ εδω
δεν ειμαι ουτε κι εγω

οταν χαραζει -φυροι

noir:
Ψάχνω στο χέρι μου τρέμω για σένα φόβος
για όσα έρχονται και τύψεις θαμένα τα λόγια μου
και ο χάρτης χάθηκε στα πόδια μου
πατρίδα πόρνη στάθηκε
νιώθω νόθο γέννημα πέρα απ' τα ξένα ξεχνώ
γιατί με τρώει το αγιάζι γιατί ξεβγάζει η βροχή σου
το φως και ύγραινει τα μάτια προστάζει η ψυχή μου
κουράγιο, μόνο κράτημα όσα φύγανε στο τότε
(όσα μ'αλλαξαν) κι η πρώτη είναι η ζωή μου όταν χαράζει γιατί
μη με πιστεύεις εμένα δεν έχω δύναμη
μη κλείνεις τίποτα από την αύρα σου στα μάτια μου γιατί διαλύομαι
ακτίνα μισοσκότεινη καμπύλη από καμμένο
είναι μοναξιές χιλιαδες μύρια δύναμη
Ακολουθώ μονάχα καρδιοχτύπια της νύχτας
και ζαλίζομαι σ'ανάσες ξένης σκέψης και ονείρου
που περίσσευαν στον άπληστο το αντίθετο του απείρου
καλώσόριζα το τίποτα από πάντα μα ήταν άχρηστο κι αυτό
Τι να στραφεί στο Παράδεισο τι, να ζητήσει αυτό το σώμα το άχτιστο χαράζει στο κόσμο
κι όλο στενάζει στο δρόμο ζητιάνος το λόγο ζητά
και να χαθεί στη σιγαλιά και να ξεχάσει για πάντα και εσείς
Είμαι ο μικρούλης ανθρωπάκος του κανένα
γελαστός μονο για σένα και για μένα συννεφιά και λάθη
στενάζω σαν σιγάς και σα μυρίζεις αγάπη
ορφάνεψα στο δρόμο τωρα δες με να λυγίζω χαράζει


Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα
Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα

galliano:
Μάθε μάθε μάθε μάθε μάθε
Μάθε να κοιτάζεις
πίσω από τους λόφους
πίσω από τα βλέφαρα πίσω από τους τόπους
πίσω από τον ουρανό πίσω απτους ανθρώπους
μάθε να κοιτας τη πεταλούδα που πετά
έχει όνομα της το δωσαν εδώ πολύ παλιά και
σπάσε τους χαλκάδες
βγες απ τη σπηλιά σου
μη φοβάσαι άλλο να αντικρίσεις τη σκιά σου
χόρεψε μονάχος σου μέχρι να χαράξει
και στις 6 ακριβώς όλα θα χουν αλλάξει
όχι πια Βαστίλη
όχι αλλο αίμα
όχι πια αναθεμα
όχι αλλο ψέμα
όχι στο καθρέφτη κι αλλα χείλη σφιγμένα


Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα
Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα

και θα θελα να σ αρεσω
και οταν ξυπναμε το πρωι να μου φιλας τη μυτη
να ξενυχταμε και να σου λεω να ξυριστεις γιατι τσιμπανε τα γενια σου
να μου ζητας ν ακουσεις τις μουσικες μου
και να μισοκλεινεις τα ματια οταν κοιτας το φεγγαρι
να σου χτυπαω το κουδουνι και η καρδια μου να πηγαινει να σπασει
να μου ζητας να σου κανω πλεξουδακια γιατι μοιαζεις με την ποκαχοντας
κι οταν περναμε απο ομορφα μερη να κοντοστεκεσαι λιγο
να σαι διστακτικος πριν πας με φιλησεις
να μου λες οτι ειμαι η ομορφοτερη του κοσμου
να σου κλεινω τα ματια και να σε φιλαω στο λαιμο
να με βαζεις να κατσω πανω σου στο λεωφορειο
να μου λες πως λενε αυτο το τραγουδι για χιλιοστη φορα
να γκρινιαζω και να με φιλας για να σταματησω να μιλαω
να με κοιτας και να βρεχεi φως
και να σου λεω σ αγαπαω πιο πολυ κι απο τον μπρους λι
και να μου λες οτι ειμαι τρελη
θελω να κανουμε πλακα στους περαστικους
και να μυριζεις ομορφα οπως τοτε
να μου παιρνεις το τσιγαρο οταν αποκοιμιεμαι γ να μην καω
να σου χαιδευω τα μαλλια και να τεντωνεις το λαιμο σου
να σου φιλαω τα βλεφαρα οταν μου αγχωνεσαι
να απαγγελω τσεχωφ κι εσυ active member
να μου λες οτι ζηλευεις τον θαναση
να νιωθω το δερμα σου πανω απο το δικο σου
και την ανασα σου στα τρισβαθα της ψυχης μου
να σε φοβαμαι οταν λυπασαι και να απελπιζομαι οταν δεν μου μιλας
να θελω να πεθανω οποτε δεν απαντας στα μυνηματα μου και να ελπιζω πως σε απηγαγαν εξωγηινοι
να μην καταλαβαινω πως σε στεναχωρησα και να ζηταω χιλιες συγγνωμες
να κανεις υπομονη οταν με πιανουν οι υστεριες
να σε πηγαινω στα βραχακια και να κρυβω τ'αστερια με το δαχτυλο μου
να κανω οτι κοιταω την ακροπολη ενω κοιταζω εσενα
να ξανακατσουμε στο παγκακι που με φιλησες πρωτη φορα
και να με ρωτας αν κρυωνω
να ξαπλωνουμε πλαι πλαι και κολλαμε τα σωματα μας για να μην εχουν κενα
και κανεις στον κοσμο να μην εχει ιδεα ποσο πολυ αγαπιομαστε
και ποσο καλα με ξερεις
και να προσπαθω να σε μαθω
και να πινουμε μπυρες και να καπνιζουμε πολυ
να κοροιδευεις τα τσιγαρα μου και να με λες καπνιστρια της πλακας
να μιλαμε για μουσικη,για θεατρο και επανασταση
να μου λες ατακες τους γκουζγκουνη και να σκαμε στα γελια
να μου λες για τον κηπο σου και σκηνικα απ τις πορειες σου
να με απειλεις οτι ετσι και παω να φυγω θα με δεσεις σε μια καρεκλα και θα με κλειδωσεις στο σπιτι σου
να δακρυζεις στην αγκαλια μου
και εγω να κλαιω με λυγμους
να σου στελνω τραγουδια που δε σ αρεσουν
και να σαι τοσο ξανθος και τοσο ομορφος
και να παιζεις ντραμς και να σε κοιταω σα μαλακας
να μου λες ποσο αστειο και τεραστιο ειναι το μπουφαν μου
και ποτε να μη βαψω τα νυχια μου καφε,ειναι το χειροτερο χρωμα του κοσμου
και να με γεμιζει τριχες ο μπολεκ και να χαιρομαι που εχω κατι δικο σου πανω μου
και να θελω απελπισμενα να σε νιωσω μεσα μου και να πηδηχτουμε γλυκα μεχρι το ξημερωμα
να ευχομαι να σε ηξερα απο παντα
και να κοπαναω το κεφαλι μου στο τοιχο που σε αφησα να φυγεις
να με διωχνεις και να κλαιμε κι οι δυο
και εγω να μη φευγω απ τα σκαλια σου γιατι αξιζεις ολα τα δακρυα του κοσμου ρε πουστη μου
να μιλαω δυνατα μηπως και τρυπωσει στην καρδια σου ο ατελειωτος ερωτας που χω για σενα
και να με διωχνεις και να σου λεω πως σ αγαπαω
και να με ξαναδιωχνεις και τα ματια μου να γινονται μαυρα
και να περνανε οι μερες κι οι μερες κι οι μερες
και να μην απαντας στα γραμματα μου
και να μην καταλαβαινω πως μπορεις να με αφηνεις ετσι
και να μου πετας τον καπνο απ το μπαλκονι λες και ειμαι κανενα σκυλι
και να φοβαμαι πως δε θα σε ξαναδω ποτε
και καθε μερα να χανω κι ενα κομματι απο μενα για να στο χαρισω
να σ'αγαπω απο μακρια
και αυτο που δε καταλαβαινω ρε γαμωτο
ειναι το γιατι
αυτο το γαμημενο γιατι
γιατι φοβασαι?

i'm in lesbians with you

αφου κι εσυ το θελεις
ελα να παμε οσο πιο μακρια μπορουμε
θα χουμε ρετσινες και πολυ ηλιο
και μια κιθαρα
στα ματια μας "θα σχηματιζουμε το απειρο"
εκει που ολα ειναι ομορφα

saying love is the answer to a question that I have forgotten

“Θα ‘θελα τόσο πολύ να σ’ εντυπωσίασω. Η μοναδική μας νύχτα ήταν ξαφνική και σύντομη σαν μια μπόρα. Ούτε που πρόλαβα ν΄αρχίσω, ούτε που πρόλαβα να σου πω την μοναδική μου ιδιότητα: είμαι συλλέκτης. Μαζεύω το πιο σκληρό κι άγριο πράγμα του κόσμου…στιγμές. Όταν έχω αυτό τον ξαφνικό πόθο να πετάξω και δεν έχω που να πετάξω…κρύβομαι στη συλλογή μου, γεμάτη καφέδες, μποξέρ, χορευτές…τυχαία αγγίγματα, βρισιές, τρυφερούς παρανόμους, στοές, συναντήσεις, κραυγές…σιωπές, χωρισμούς, λόγια, λόγια λόγια…
Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα κυλήσουν όπως θέλουν αυτά. Η ζωή ξέρει κι εγώ την εμπιστεύομαι. Είμαι απ’ αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα”.

πρεπει να φτιαξουμε το μερος που θα ξανασυναντηθουμε

ποσο λυπηθηκα
που λιγο πριν σβησεις
βρηκα κατω απ' το δερμα σου τροχιες
που εσυ
με επνιξες
πριν προλαβω να μπω
στο κυκλικο σου συμπαν

Χωρίς

"Είμαι μόνος ήμουν πάντα σε κρατούσα ένα πρωί


το πρωί κρατάει για πάντα, αλλά εσύ δεν είσαι εκεί..."

μου απλωνες το χερι σου
και δεν ηξερα πως να το κρατησω
πως αλλιως
μονο να σπαω ηξερα τοτε
συγχωρεσε με που σε ραγισα
κι ησουν τοσο ομορφος

στα παρασκηνια τωρα
ψαχνω καπου καπου την σκια σου
μερικες φορες νομιζω οτι ακουω την ανασα σου πισω απ τ' αυτι μου
ειμαι ανικανη πια,εχω νεκρωσει
οταν με φιλησες,ρουφηξες απο πανω μου οτι ανθισμενο ειχε απομεινει
ο σελιδοδεικτης στο σημειωματαριο
εχει μεινει στην τελευταια μας μερα
ποσο πολυ με ξερεις
και ποσο λιγο μπορεις να με αντεξεις
ισως οι ανθρωποι που αγαπιουνται πιο πολυ
να ναι δεσμιοι αυτου του φαυλου τρεξιματος
σαν υποσχεση στο συμπαν
πως δεν ειναι ικανοι να ακουμπησουν την καρδια τους πανω στην αγκαλια του αλλου


και πως το εκανες αυτο καλε μου
πως το εκανες
θα σ'αγαπουσα ως την τελευταια ανδρομεδα


(οταν γυρισεις,θυμισου να μην εισαι χεστης)

sunsets

"Loneliness adds beauty to life.

It puts a special burn on sunsets

and makes night air smell better..."

κατω απο τα ρουχα μας
μαθαμε να κρυβουμε σωρους σιωπης
να ραβουμε σφιχτα τα κουμπια
να τραβαμε τις λεξεις μεχρι να γινουν κι εκεινες ρουχα

απο ποσους γκρεμους πρεπει να πεσω για να σε δω να χαμογελας?
ισως να χανε δικιο οι ανθρωποι που εκρυβαν τον πονο τους μεσα στα βιβλια
και τα βιβλια κατω απ'το μαξιλαρι
επρεπε να το χα σκεφτει
δεν ειμαστε πια οι ανθρωποι που θυμομαστε

ο λαιμος μου,αφιλητος,ετοιμος να κοπει
για να συνδεθει ξανα με την πρωτη ανατολη
τα χερια μου,μπροστα στο φως που μπαινει απ' το παραθυρο
ολο αναρωτιουνται πως θα εδειχναν επανω στα δικα σου
με πια σειρα θα γυρναγαν το σωμα σου
ποιο απ ολα τα δαχτυλα θα ξεσφιγγε τον τυφωνα που εχεις στριμωξει πισω απ τα χειλη σου

δυο λεξεις,δεν ειναι καθολου δυσκολο να το πεις σε κανεναν
σ' αγαπω.

फिन *

αν ειναι να ερθεις,ελα απαλα
θα σε περιμενω με ενα γλυκο φιλτρο νοσταλγιας
να εισαι ολοκληρος
εχασα τον δρομο μου κοντα στις σκιες της θαλασσας
δεν εχω πια καμια αλλη επιθυμια
κι ο χρονος,δεν ειναι με το μερος μου

memory

we erased each other

i can't remember if it really happened

maybe we were both somnambulists back then

although

the past few nights

i slept less

i thought

if you were about to sleep walk

there must be someone to catch you when you fall

δε σου ζηταω τιποτα
μονο να μου πιασεις το χερι,και να με κρατησεις,εκει που ειμαι,
κατω απ' τους ανθρωπους αυτης της πολης
να μη με πας πουθενα
δε πειραζει
αλλιως θα μου λειψεις
ελα κοντα να μου φιλησεις τις πληγες
να γινω μικροσκοπικη
οσο ανασαινεις,ακουω την ημερα
κι ειμαστε κι οι δυο καπνος
οπου μ'αγγιζεις
οπου σ'αγγιζω
φτιαχνουμε αστρικους δρομους πανω στα σωματα μας
ο κοσμος εχει παντα τον τροπο του να σπαει τους ανθρωπους
κι εμεις,ας ερωτευτουμε,οσο γρηγοροτερα γινεται
να βρουμε τον τοπο που συμβαινει το αδυνατο
τα χαμογελα μας,καταλειπα μιας ξεχασμενης παιδικης ηλικιας
δε θα μας φαινονται πια τοσο μακρινα
εσυ,μπορεις να τραγουδας
εγω σημερα αυτοσχεδιαζω
και δηθεν καταλαθος θ' αγγιξω τ ακροδαχτυλα σου
θα ψαχνω ευκαιρια να ανεβω στα ματακλαδα σου
θα φτιαχνω βροχη,για να κλεισουν οι πληγες μου
το αιμα μου,στο χαριζω απο τωρα