οταν χαραζει -φυροι

noir:
Ψάχνω στο χέρι μου τρέμω για σένα φόβος
για όσα έρχονται και τύψεις θαμένα τα λόγια μου
και ο χάρτης χάθηκε στα πόδια μου
πατρίδα πόρνη στάθηκε
νιώθω νόθο γέννημα πέρα απ' τα ξένα ξεχνώ
γιατί με τρώει το αγιάζι γιατί ξεβγάζει η βροχή σου
το φως και ύγραινει τα μάτια προστάζει η ψυχή μου
κουράγιο, μόνο κράτημα όσα φύγανε στο τότε
(όσα μ'αλλαξαν) κι η πρώτη είναι η ζωή μου όταν χαράζει γιατί
μη με πιστεύεις εμένα δεν έχω δύναμη
μη κλείνεις τίποτα από την αύρα σου στα μάτια μου γιατί διαλύομαι
ακτίνα μισοσκότεινη καμπύλη από καμμένο
είναι μοναξιές χιλιαδες μύρια δύναμη
Ακολουθώ μονάχα καρδιοχτύπια της νύχτας
και ζαλίζομαι σ'ανάσες ξένης σκέψης και ονείρου
που περίσσευαν στον άπληστο το αντίθετο του απείρου
καλώσόριζα το τίποτα από πάντα μα ήταν άχρηστο κι αυτό
Τι να στραφεί στο Παράδεισο τι, να ζητήσει αυτό το σώμα το άχτιστο χαράζει στο κόσμο
κι όλο στενάζει στο δρόμο ζητιάνος το λόγο ζητά
και να χαθεί στη σιγαλιά και να ξεχάσει για πάντα και εσείς
Είμαι ο μικρούλης ανθρωπάκος του κανένα
γελαστός μονο για σένα και για μένα συννεφιά και λάθη
στενάζω σαν σιγάς και σα μυρίζεις αγάπη
ορφάνεψα στο δρόμο τωρα δες με να λυγίζω χαράζει


Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα
Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα

galliano:
Μάθε μάθε μάθε μάθε μάθε
Μάθε να κοιτάζεις
πίσω από τους λόφους
πίσω από τα βλέφαρα πίσω από τους τόπους
πίσω από τον ουρανό πίσω απτους ανθρώπους
μάθε να κοιτας τη πεταλούδα που πετά
έχει όνομα της το δωσαν εδώ πολύ παλιά και
σπάσε τους χαλκάδες
βγες απ τη σπηλιά σου
μη φοβάσαι άλλο να αντικρίσεις τη σκιά σου
χόρεψε μονάχος σου μέχρι να χαράξει
και στις 6 ακριβώς όλα θα χουν αλλάξει
όχι πια Βαστίλη
όχι αλλο αίμα
όχι πια αναθεμα
όχι αλλο ψέμα
όχι στο καθρέφτη κι αλλα χείλη σφιγμένα


Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα
Χωρίς Βαστίλη , χωρίς ανάθεμα, χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα