μου απλωνες το χερι σου
και δεν ηξερα πως να το κρατησω
πως αλλιως
μονο να σπαω ηξερα τοτε
συγχωρεσε με που σε ραγισα
κι ησουν τοσο ομορφος

στα παρασκηνια τωρα
ψαχνω καπου καπου την σκια σου
μερικες φορες νομιζω οτι ακουω την ανασα σου πισω απ τ' αυτι μου
ειμαι ανικανη πια,εχω νεκρωσει
οταν με φιλησες,ρουφηξες απο πανω μου οτι ανθισμενο ειχε απομεινει
ο σελιδοδεικτης στο σημειωματαριο
εχει μεινει στην τελευταια μας μερα
ποσο πολυ με ξερεις
και ποσο λιγο μπορεις να με αντεξεις
ισως οι ανθρωποι που αγαπιουνται πιο πολυ
να ναι δεσμιοι αυτου του φαυλου τρεξιματος
σαν υποσχεση στο συμπαν
πως δεν ειναι ικανοι να ακουμπησουν την καρδια τους πανω στην αγκαλια του αλλου


και πως το εκανες αυτο καλε μου
πως το εκανες
θα σ'αγαπουσα ως την τελευταια ανδρομεδα


(οταν γυρισεις,θυμισου να μην εισαι χεστης)